Handig keert de trailercombinatie van ‘Herman en Zonen’ op het kleine erf. Op het moment dat het gevaarte links af de smalle landweg oprijdt om naar het dorp te verdwijnen, toetert hij een keer als groet en trekt langzaam op. Ella steekt haar ene hand op terwijl haar andere hand de krullenkop van de grote hond aan haar zijde streelt.

"Eindelijk weer met eigen volk, jongens!" De langbenige vrouw draait zich om naar het roodbruine paardenhoofd met de witte bles, dat door de bovendeur halsreikend staat mee te kijken wat er allemaal gebeurt. Ze loopt terug het erf op naar de paardenbox.

"Rust in de tent, meid" en ze legt haar hand liefkozend op de natte neus. Ze controleert het hang- en sluitwerk van de staldeur op degelijkheid en mompelt goedkeurend wat in haarzelf of tegen de dieren, dat weet je nooit met zulke mensen. "Als we nu allemaal wat in de voerbakken hebben, dan is het voor ons wel goed voor vandaag hè! Anders lopen we hier straks allemaal als uitgemergelde spoken rond" en ze kijkt afkeurend langs haar magere lichaam naar beneden. "Nog even en er zit geen vlees meer op, laat staan een lekker stukje spek!"

Ze heeft inderdaad trek. De hele dag is het er bij gebleven met het uitladen en op zijn plek dirigeren van de meegenomen meubels. Dat is behalve het koffiezetten voor de verhuizers meegerekend dan. Dat was wel een paar liter bij elkaar geweest van het zwarte goud en je kon er tijdelijk op overleven.

De donkerblauwe rijbroek accentueert elke spier in haar been, wat anatomisch gezien wel voor een mannenbeen zou kunnen doorgaan. De Airdale terriër blaft een paar keer kort een uitbundig hoge blaf alsof hij haar heeft begrepen. De typisch vierkant gevormde krullenbol holt met gekke bokkensprongen voor haar uit. "Wie had het net over eten? Welk stuk onverstand begrijpt dat niet!"

"Kom Balthasar, we gaan naar binnen." Net als ze de bovendeur dicht wil trekken, wordt er achter haar geroepen door een vrouwenstem. "Volk!" Een donkerblond permanent gekruld vrouwenhoofd met een gulle lach, parelende tanden en bijbehorende kuiltjes in de wangen, staat voor de nog open bovendeur. "Ik wilde je even gedag zeggen, ik ben je nieuwe buurvrouw van nummer tien."

Ze wijst met haar hand scheef tegenover de weg. "Ik zag de verhuiswagen wegrijden en ik dacht: ‘kom meteen even dag zeggen.’ Ik blijf niet hoor, je zult wel meer te doen hebben!" "Nee mis," zegt Ella, "ik ben je nieuwe buurvrouw. Jij woonde hier toch al?" Het is even opvallend stil en de lach is weg.

"Alsof ze eerst de band moet terugspoelen," denkt Ella geamuseerd. Dan dringt het tot de gevestigde burgerij door. De vrouw lacht nu al haar kuiltjes en tanden weer bloot. Als ze een hond was geweest, betekende dat agressie, weet Ella. Maar even afwachten dus. "Tine," zegt de vrouw en steekt haar arm, die net naar schuin tegenover wees, nu recht naar voren naar haar uit.

"Tine de buurvrouw dus," zegt Ella. "Nee," zegt de buurvrouw nu op haar beurt ad rem inspelend op Ella haar spreekvaardigheid: "Tine Visser!" Dat kon dus nog wel leuk worden grinnikte Ella en maakte een uitnodigend gebaar richting woonkeuken. "Ella, Ella Minkes, kom erin."

"Ik zal niet op de rommel letten hoor," zegt Tine voor haar beurt. "Dat moet jij weten, als jij het hier een rommeltje vindt!" Balthasar zit met zijn hoofd scheef en op zijn platte kont het gemoedelijk aan te kijken. Hij voelt het waarschijnlijk al aan zijn theewater: "daar gaat mijn eten!" "Oei, de deur dicht, snel, voor mijn poes!"

Behendig gooit Ella naast de buitendeur ook die van de badkamer en slaapkamer dicht, om ongenode nieuwsgierige blikken te voorkomen en loodst haar buurvrouw mee naar de woonkeuken. De woonkamer is nog niet klaar en bovendien houdt men het op het platteland graag bij de woonkeuken. Het is intiemer. De woonkamer is nog steeds voor de deftige visite. Voor de dominee, de ouderling, of de meester van school, voor zon- en verjaardagen. Voor feesten en rouw. Zo was dat vroeger, toen Ella klein was, zo is het eigenlijk nog steeds.

"Koffie? Als ik een nieuw pak kan vinden tenminste." "Goh, het hoeft niet persé hoor, het was niet de bedoeling in ieder geval." Dat Tine zich een beetje aangesproken voelt, dat siert haar, vindt Ella en fronst haar voorhoofd grimmig. Straks heb ik het hele dorp hier aan de koffie en de Beerenburg. Dat moet ze toch zien te voorkomen! Ze heeft het niet zo op de sociale controle in zo’n dorp. Ze zoekt schone kopjes. De verhuizers hebben de laatste schone koppen gehad. Ze zal met de hand een paar moeten omwassen.

"Drink je de koffie zwart?"

Het gehele boek kunt u geleverd krijgen in PDF-format door € 7,50 over te maken op ING-bankrekeningnummer 9321381 van HERBARU B.V. Terneuzen onder vermelding