Baank-State Alternatieve geneeskunde

Terug HOME PAGE

De Vlaamse Poppenkast

Een waar gebeurd verhaal, ter lering en vermaak voor toekomstige Belgische emigranten en luchthartig geschreven als een Belgenmop voor iedereen: een stel goedgelovige Nederlanders, dat hun droomhuis denkt te kopen in Vlaanderen en zich beschermd voelt door de notariële akte. Financieel dreigen ze kaal geplukt te worden door verschillende Vlaamse karikaturen die het wel leuk vinden om ‘Ollandertjes’ te pesten. Een nachtmerrie over een eeuwigdurend erfrecht en een martelgang die met goede rechtsgang weinig meer te maken heeft. België lijkt juridisch wel een derde wereldland. Kom daar als welwillende Hollander met goed fatsoen maar eens uit!

Lotte Ruiter (1954) heeft vanaf 1989 in Vlaanderen gewoond en de Zuiderburen van dichtbij mogen smaken. Schrijven is voorlichting geven en kan therapeutisch werken, zo redeneert de schrijfster, die naast beroepsmatige artikelen over alternatieve gezondheidszorg haar eerste roman ‘de Geestverwanten’ in maart 2008 zag verschijnen. Nu komen de ervaringen in België aan de beurt. Aansluitend mogen we een kritische roman: ‘de Nachtmare’ over een deel van haar Friese volk verwachten

Bestellen Wij kunnen u het ca 240 pagina's tellende De Vlaamse Poppenkast aanbieden voor de prijs van € 17,95 (exclusief verzendkosten).Wilt u het boek bestellen? Dat kan. Binnen onze webwinkel is er een speciale pagina voor. Daar wijst alles zich vanzelf. Zodra wij uw betaling ontvangen hebben, voegen we uw bestelling toe aan onze lijst. Op het moment dat De Vlaamse Poppenkast van de drukpersen komt, sturen we u uw exemplaar toe.

"Gerechtelijke achterstand is een gekwalificeerde rechteloosheid"

"Lelijke furie, ik hak nu terstond uwen kop af!"

Mijn situatie leek niet bepaald rooskleurig. Ik bevond me blijkbaar op het schavot ergens in de binnenstad die ik herkende als de Hoogpoort vlakbij ons alternatieve boekenwinkeltje en tegenover me stond dat akelige Brusselse manneke te dreigen met een gevaarlijk aandoende hakbijl in zijn verbeende klauwhanden. De bijl was te groot voor hem, dacht ik nog met enig leedvermaak. Die woorden die ik gehoord had kwamen uit zijn mond terwijl het kwijl hem van begeerte afliep over zijn bef die eens wit moet zijn geweest. Zijn toga was gescheurd en smoezelig. Om het schavot heen stond een hele schare mensen te grinniken, te spotten en naar me te wijzen. Ik beleefde het alsof ik iemand anders was en het mij niet aanging, alsof ze me niet meer konden raken.

Ik herkende de meeste gezichten wel: een lange notaris met een edel voorkomen, een korte dikke zwetende notaris, een kromme advocaat, nog een advocaat met rare knipoogjes en een hooghartig vrouwspersoon met de tieten hoog opgebonden naast een puberaal mannelijk figuur met jeugdpuistjes. Op de tweede rij een gepensioneerde buurvrouw, een bakkersvrouw, Fransje Panne en Sjerf de Boef, nog een oudere deftig aandoende dame die als enige aanwezige niet vrolijk keek maar juist verdrietig en dan alle cafébezoekers en een hele wandelclub met grote zware bergschoenen en dikke sokken aan. Zelfs onze oude spionerende verhuizer was er, maar allemaal hadden ze vreselijk veel plezier, behalve ik natuurlijk en die ene buurvrouw en de dorpsdokter die iets afzijdig van de groep naar me stond te kijken. Ze had de stethoscoop om haar hals hangen en haar witte jas aan. Het zal dus beroepsmatig geweest zijn dat ze daar stond. Ik vond haar een goede arts al was ze als mens misschien moeilijk.

Ik keek over de menigte heen en zag de grotesk grote poppenkast met de vrolijk rood-wit geblokte gordijntjes als een middeleeuwse huisgevel op de achtergrond met daarin de twee poppen die ik herkende als Jan en Trien terwijl de gehelmde politieman op ze inhakte met zijn knuppel. Aan de bovenrand van het geval prijkte zowaar een naam met gouden letters geschreven: ‘int gekroont sweerdt.’ Aan mijn eigen kant van het plein, kwam de hakbijl nu langzaam op me af. Ik deed het in mijn broek van angst en mijn laatste schietgebedje rees omhoog want ik was immers onschuldig en als er een God bestond was Hij mijn getuige. Weliswaar had ik niks aan zo’n getuige bedacht ik wrang terplekke, want de straf werd immers al voltrokken. Suizend kwam de bijl mijn droom in gruzelementen slaan en ik kwam terug in het land van de levenden en de naakte waarheid.

Badend in het zweet werd ik wakker en wist natuurlijk meteen waar mijn droom vandaan kwam, want dat akelige Brusselse manneke met die hakbijl had mij dat persoonlijk geschreven, zwart op wit. Hij schreef veel en lelijk en het sloeg nergens op, dat was het ergste van alles omdat hij wel een jurist was en ik niet. Als hij had geschreven: "Geachte mevrouw, het berust waarschijnlijk allemaal op een misverstand zullen we eens met elkaar om de tafel gaan zitten?" dan had ik allang om die tafel gezeten, maar nu ik gedoemd was als furie verder te moeten leven, terwijl ik dat akelige Brusselse manneke maar één keer gezien heb en dat was nadat hij mij het woord furie al op mijn voorhoofd had gestempeld.

Vlamingen stempelen nu eenmaal graag en veel. Op elk document komt minstens één dik vet zwaar gevlekt stempel en een fiscaal zegel wat je kunt kopen op het postkantoor in elke plaats. Nu is het wel zo, dat dit akelige kereltje dat beetje furie, wat ik toch blijkbaar ergens in mijn onderbewuste had zitten, in mij wakker heeft gemaakt om niet te zeggen dat hij het heeft aangewakkerd tot een soort Brunhilde die al die tijd in haar vuurring heeft liggen slapen met haar harnas en helm op en nu wakker is gemaakt door Siegfried. Maar ik betwijfel of dit Brussels manneke deze edele oude Germaanse sage kent en ik betwijfel zelfs ten zeerste of dat Brusselse manneke wel uit Brussel komt, want dat is tenslotte een stad met naam en faam en beroemde schone - Vlaams voor mooie - dames en heren. Daar kon dit manneke in mijn ogen niet vandaan komen tenzij hij zo ver is verloederd en afgezakt naar het boertige Vlaamse platteland en het geen Brusselaar maar een Gentenaar is geworden, want die ene Brusselmans kan tenslotte echt schrijven en dit manneke echt niet. Tenzij onder invloed natuurlijk, als er geestelijke verruiming in de zin van spiritualiën naar binnen worden gegoten, dan komen er ineens hele volzinnen uit over een furie van boven de Moerdijk waar niet mee te spreken zou zijn.

Hij had die moeite niet eens genomen om met me te praten of van gedachten te wisselen en die ene keer dat ik met hem om de tafel zat was het de verkeerde tafel en aan de verkeerde kant.

Het door hem gestelde gaf natuurlijk wel meteen de grens aan hoever ons manneke wel geweest is in zijn hele carrière. Hij wist blijkbaar dat boven de Moerdijk nog een land was, als de aarde plat was tenminste en je erboven de Moerdijk niet afviel! Boven de Moerdijk begon voor hem het Germaanse land, eronder het Frankenland en misschien was hij wel een afstammeling van Frankenstein: zoals hij voorbij scheurde op zijn aftandse scooter kreeg je soms wel die indruk. Bij ons van ‘boven de Moerdijk’ heette dat sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw een ‘Willempie’ maar geloof me vrij, dat was geen compliment en zeker niet voor een advocaat in functie die zich op deze wijze zelf transporteerde naar de rechtbank, noch Vlaams, Brussels of anderszins! Trouwens zijn eigen collega’s noemden hem Pipo, wat ik een belediging vond voor Cor Witsche die jarenlang Pipo vertolkte en diens schrijver Meuldijk die ook beter schreef dan dit Brussels manneke. Ik heb hier de gewraakte citaten in mijn hand om te delen, gedeelde smart is immers halve smart al heb ik dat tot nu toe nog nooit ervaren dat het ook werkelijk soelaas biedt.

Hier volgt een opsomming van de feiten om zo één en ander duidelijk en aanschouwelijk neer te zetten op het papier. Men is misschien geneigd te denken dat liegen alsof het gedrukt staat hier goed van pas komt, maar het is ook mogelijk dat als het eenmaal gedrukt staat de erbarmelijkheid van het gelogene meer naar de voorgrond treedt en dat zou mij dan wel deugd doen in mijn smart, want ik vond het zo erg, zo beneden mijn stand dat het mensdom zo over mij dacht, dat wilde ik kostte wat kost de wereld uithelpen en wel per ommegaande! Ik ben Trien de Fries, eerbaar dochter van mijn vader en eerbare echtgenote van mijn man en moeder van mijn kinderen en oma van hun kinderen. Wat moet iedereen wel van mij denken!

Uitlatingen Meester Daan Neels c.q Meesteres de Goede over Mevr. Trien de Fries. In de allereerste Fax van Mr. Daan Neels: "U bent een furie!"

Het racisme van Daan hieronder uitgesneerd:

"Ik weet niet hoe zulks boven de Moerdijk noemt, doch hier te lande wordt zulks doorgaans aangemerkt als ‘chantage’.

(Daan is voor deze en andere uitspraken door de Stafhouder van de Orde van Advocaten Balie te Ge op zijn vingers getikt, het heeft alleen niets geholpen.)

Dossier Nr. 25 Fax Daan Neels 5 november 2004 aan Mevrouw Trien de Fries:

- U getuigt van een totaal gebrek aan elementaire goede trouw.

- Stalkers zijn jullie...

- In de kortgeding dagvaarding:

"Gedaagde het verbod te horen opleggen aangekondigde voornemen ten uitvoer te leggen in afwachting dat over het bodemgeschil zal zijn gestatueerd door de bevoegde bodemrechter, bij in kracht van gewijsde gegaan, minstens bij voorlopig uitvoerbaar vonnis. En aangezien er redenen voorhanden zijn om aan te nemen dat gedaagde zich aan een dergelijk presidentieel bevel niet zou storen (sic!)

Mevr. Trien de Fries is nog nooit in haar meer dan vijftigjarig bestaan met de wet of justitie in aanraking geweest en is zeer beledigd en gekwetst over deze geschreven uitlating.

- De beschuldigingen van poging tot moord middels elektrocutie van Mr. Daan Neels zijn cliënten! Die hier door Mr. Daan Neels en Mevr.Mr. de Goede zijn aangezet. Een beschuldiging die kwistig in As wordt/werd rondgestrooid, door de cliëntèle van Mr. Daan Neels. Dit alles met voor Mevr. De Fries zeer nadelige financiële consequenties en een verstoring van de opbouw van haar praktijk in Additieve Geneeswijzen.

- Conclusie van 24 februari 2005 aan de Vrederechter te Zet:

Eiseres "trekt haar staart in tengevolge van het feit dat zij klaarblijkelijk onder haar voeten heeft gekregen van haar echtgenoot, Dhr. Jan Adam, voornoemd om zo’n ‘nadelig’ akkoord te hebben ondertekend."

- Punt 12 zelfde conclusie blz. 6:

"dewelke als authentieke geschriften volle bewijskracht hebben, ja zelfs tot inschrijving wegens valsheid."

- Conclusie 14 april 2005:

Opnieuw: "Verweerster (Mevr. Trien de Fries) trekt haar staart in tengevolge van het feit dat zij onder haar voeten heeft gekregen van haar echtgenoot."

Zelfde conclusie blz. 6

"uitsluitend te wijten is aan de onhebbelijke en querulante houding van verweerster."

Einde eerste citatenronde.

Bestel het boek als u vrolijk wilt worden van een andermans ellende

Voor inlichtingen, opmerkingen, commentaar enz.

email Lotte RUITER

Telefoon: 0115 - 85 12 65

Terug naar begin